در عصر دیجیتال، تکنولوژی آموزشی به عنوان ابزاری قدرتمند برای تحول فرآیند یاددهی-یادگیری شناخته می‌شود. این فناوری‌ها، شامل نرم‌افزارهای آموزشی، پلتفرم‌های مجازی، تخته‌های هوشمند، محتوای چندرسانه‌ای و ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی، می‌توانند یادگیری را تعاملی‌تر، شخصی‌سازی‌شده‌تر و جذاب‌تر کنند و به تقویت مهارت‌های قرن ۲۱، افزایش انگیزه و دسترسی برابر آموزشی کمک نمایند. با این حال، در نظام آموزشی ایران، بهره‌گیری گسترده و مؤثر از این تکنولوژی‌ها با موانع متعددی مواجه است.
این مقاله به بررسی این موانع می‌پردازد و آن‌ها را در دسته‌های زیرساختی (کمبود تجهیزات و اینترنت)، انسانی (ناکافی بودن مهارت معلمان)، فرهنگی-سازمانی (روش‌های سنتی و مقاومت در برابر تغییر)، اقتصادی (بودجه محدود) و مدیریتی طبقه‌بندی می‌کند. بر اساس پژوهش‌های متعدد داخلی و خارجی ، این موانع منجر به استفاده محدود از فناوری و تشدید شکاف دیجیتال شده‌اند.
در نهایت، راهکارهایی عملی مانند سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌ها، آموزش مداوم معلمان، تولید محتوای بومی، فرهنگ‌سازی و سیاست‌گذاری مشارکتی پیشنهاد می‌شود تا این چالش‌ها رفع گردند. اجرای این راهکارها می‌تواند نظام آموزشی ایران را با تحولات جهانی همگام سازد و یادگیری مؤثرتری برای همه فراگیران فراهم آورد.