یکی از جنبه‌های مهم تعامل کودک با والدین، میزان خودفاش‌سازی صحیح و بیان احساسات و افکار در محیط خانواده است، به خاطر اینکه خودفاش‌سازی مناسب نقش مهمی در رشد مهارت‌های اجتماعی و حل مسئله دارد، بدین سبب شناسایی عوامل موثر بر آن از می‌تواند نقش پیشگیرانه از خودفاش سازی نامناسب در کودکان داشته باشد؛ بنابراین هدف پژوهش حاضر پیش‌بینی خودفاش سازی فرزندان بر اساس سبک‌های دلبستگی در دانش آموزان دوره دوم ابتدایی بود. این پژوهش از نوع تحقیقات توصیفی- همبستگی است. جامعه آماری این پژوهش کلیه دانش آموزان دوره دوم ابتدایی شهرستان لنجان در سال 1404-1403 به تعداد 12953 نفر بودند. حجم نمونه با استناد به فرمول کوکران 300 نفر در نظر گرفته شد که پرسشنامه‌های پرسشنامه سبک دلبستگی (کولینز و رید، 1990) و خودافشاگری (ژورارد و لندزمن، ۱۹۶۰) در بین آنان توزیع گردید. داده‌های جمع‌آوری‌شده با استفاده از نرم‌افزار spss به روش ضریب همبستگی و رگرسیون تجزیه و تحلیل شد. نتایج نشان داد که بین سبک دلبستگی ایمن و با خودفاش سازی فرزندان رابطه مثبت و معنی‌داری و بین سبک دلبستگی اجتنابی با خودفاش سازی رابطه منفی و معنی‌دار وجود دارد؛ درحالی‌که بین سبک دلبستگی دوسوگرا/اضطرابی با خودفاش سازی فرزندان رابطه معنی‌دار وجود ندارد. همچنین نتایج رگرسیون گام‌به‌گام نشان داد که در گام اول ضریب سبک دلبستگی ایمن 7/3 درصد واریانس خودفاش سازی فرزندان و در گام دوم ضرایب سبک دلبستگی ایمن و سبک دلبستگی اجتنابی 4/5 درصد واریانس خودفاش سازی فرزندان را تبیین می‌کند.