همه‌گیری کووید–۱۹ یکی از گسترده‌ترین اختلالات آموزشی معاصر را ایجاد کرد و بیش از ۱.۶ میلیارد دانش‌آموز را در سطح جهان تحت تأثیر قرار داد که پیامد مستقیم آن افت قابل‌توجه در عملکرد تحصیلی، به‌ویژه در مهارت‌های پایه خواندن و ریاضی، و به تبع آن نابرابری آموزشی تشدید گردید . این پژوهش با و با روش توصیفی–تحلیلی انجام شده است وهدف آن این است با تمرکز بر داده‌های جهانی، شواهد ملی ایران و تحلیل میدانی محدود، به بررسی میزان افت تحصیلی و تحلیل علل اصلی آن بپردازد . در این مطالعه، داده‌های مستند مربوط به عملکرد دانش‌آموزان پس از دوران همه‌گیری مورد تحلیل قرار گرفت و بر اساس آن، کارآمدترین راهکارهای جبران یادگیری شناسایی شد. نتایج نشان می‌دهد که اجرای برنامه‌های جبرانی مبتنی بر نیاز، ارائه حمایت‌های روانی–اجتماعی به دانش‌آموزان، تقویت زیرساخت‌های دیجیتال برای تضمین دسترسی عادلانه به آموزش و جلب مشارکت خانواده و جامعه از مؤثرترین مداخلات برای بازگرداندن روند یادگیری هستند. همچنین یافته‌ها بیانگر آن است که موفقیت این اقدامات در گرو طراحی دقیق، پایش مستمر و اجرای هماهنگ میان نهادهای آموزشی و اجتماعی است. این پژوهش بر اهمیت به‌کارگیری سیاست‌های مبتنی بر شواهد و برنامه‌ریزی بلندمدت برای بازیابی یادگیری تأکید کرده و نشان می‌دهد که با وجود عمق اختلال آموزشی ناشی از همه‌گیری، اتخاذ راهبردهای هدفمند می‌تواند به‌طور معناداری مسیر تحصیلی دانش‌آموزان را بهبود بخشد .