تحول در نظام‌های آموزشی جهان در دهه‌های اخیر، بیش از هر زمان دیگر به فناوری وابسته شده است. در این میان، هوش مصنوعی به‌عنوان یکی از بنیادی‌ترین دستاوردهای بشر در قرن بیست‌ویکم، نقشی تعیین‌کننده در بازآفرینی فرآیند یاددهی و یادگیری ایفا کرده است. ورود فناوری‌های هوشمند به کلاس درس، نه ‌تنها روش‌های تدریس را دگرگون ساخته بلکه نقش و جایگاه معلم را نیز از انتقال‌دهنده‌ی دانش به تسهیل‌گر یادگیری تغییر داده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر هوش مصنوعی بر تدریس معلمان، با تأکید ویژه بر دو درس ریاضی و ادبیات فارسی، انجام شده است. روش پژوهش توصیفی ـ تحلیلی و مبتنی بر مرور نظام‌مند منابع علمی داخلی و بین‌المللی است. یافته‌ها نشان می‌دهد که هوش مصنوعی در دو سطح اثرگذار است: نخست در آماده‌سازی محتوای آموزشی و سازمان‌دهی فرآیند تدریس، و دوم در تحول نگرش معلم به آموزش مبتنی بر داده و تعامل. نتایج حاکی از آن است که در درس ریاضی، فناوری‌های هوشمند موجب بهبود توان حل مسئله و تفکر تحلیلی دانش‌آموزان شده‌اند، و در درس ادبیات فارسی، درک زبانی، معناشناسی و زیبایی‌شناسی زبان را تقویت کرده‌اند. مقاله در پایان بر ضرورت آموزش سواد دیجیتال معلمان، اصلاح سیاست‌های آموزشی و بازتعریف فلسفه‌ی تربیت در عصر هوش مصنوعی تأکید دارد.