پژوهش حاضر با هدف مرور تحلیلی و نظام‌مند عوامل ساختاری، روانی و محیطی مؤثر بر اضطراب و فرسودگی تحصیلی در دانش‌آموزان پایه ششم ابتدایی و تبیین راهکارهای ارتقای سلامت روان آنان انجام شده است. فرسودگی تحصیلی به عنوان یک سندرم مرکب از خستگی عاطفی، بی‌علاقگی و احساس ناکارآمدی در بافتار آموزشی (Salmela-Aro, 2024)، در این مقطع حساس به دلیل فشارهای ناشی از آزمون‌های ورودی مدارس برتر و گذار تحصیلی تشدید می‌گردد. روش‌شناسی این تحقیق مبتنی بر رویکرد توصیفی-تحلیلی و مرور سیستماتیک ادبیات پژوهشی (Synthesized Research) در بازه زمانی ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۵ است. یافته‌های تحلیل محتوای کیفی و سنتز داده‌های آماری نشان می‌دهد که متغیرهای «کمال‌گرایی منفی والدین»، «فشار ناشی از برنامه درسی پنهان» و «کاهش خودکارآمدی تحصیلی» (Bandura & Zimmerman, 2025) بیشترین ضریب همبستگی را با اضطراب تعمیم‌یافته دانش‌آموزان دارند. همچنین، نتایج حاکی از آن است که مداخلات مبتنی بر درمان پذیرش و تعهد (ACT) و آموزش مهارت‌های تاب‌آوری (Resilience Training) به طور معناداری (0.01>p) منجر به کاهش فرسودگی و بهبود بهزیستی ذهنی می‌گردد. در نهایت، این مقاله با ارائه یک مدل مفهومی یکپارچه، بر ضرورت بازنگری در سیاست‌های ارزیابی پیشرفت تحصیلی و ترویج پروتکل‌های مراقبت از خود در مدارس تأکید کرده و راهکارهای عملیاتی جهت گذار ایمن دانش‌آموزان به دوره متوسطه ارائه می‌دهد.