کلاس‌های چندپایه (Multi-grade Classrooms) به دلیل ترکیب دانش‌آموزان با سطوح سنی و تحصیلی متفاوت تحت هدایت یک معلم واحد، چالشی بنیادین در مناطق روستایی و کم‌جمعیت جهان محسوب می‌شوند. این پژوهش با هدف شناسایی راهکارهای مؤثر برای مدیریت این محیط‌های آموزشی پیچیده، یک مطالعه تطبیقی میان مدل‌های موفق در مناطق روستایی کانادا (با ساختار استانی غیرمتمرکز) و سوئد (با تأکید بر برابری ملی) انجام داده است. در این مطالعه، ساختار سازمانی، مدل‌های حمایتی منابع، و استراتژی‌های آموزشی معلمان در هر دو کشور تحلیل شد. چارچوب نظری پژوهش بر ترکیبی از یادگیری مشارکتی همسالان (Peer Tutoring) و تفکیک انعطاف‌پذیر (Flexible Grouping) مبتنی بر آموزش متمایز استوار است. نتایج مورد انتظار نشان می‌دهد که مدل انعطاف‌پذیر سوئدی ممکن است در حفظ انگیزه بلندمدت دانش‌آموزان و کاهش فرسودگی معلمان عملکرد بهتری نسبت به مدل ساختاریافته کانادایی داشته باشد. این مقاله با مقایسه تأثیر این مدل‌ها بر پیشرفت تحصیلی و رضایت شغلی معلمان، توصیه‌های سیاستی کاربردی برای بهینه‌سازی ساختارهای آموزشی چندپایه ارائه می‌دهد.