این مقاله به بررسی تأثیرات عمیق و تحول آفرین هوش مصنوعی (AI) بر نظام آموزش و پرورش می پردازد. با ظهور ابزارهایی مانند مدلهای زبانی بزرگ (LLMS) سیستمهای یادگیری تطبیقی و ابزارهای ارزیابی خودکار کلاسهای درس سنتی در آستانه یک انقلاب قرار گرفته اند. هدف اصلی این پژوهش تحلیل فرصتها و چالشهای پیش روی ادغام هوش مصنوعی در فرآیندهای تدریس یادگیری و مدیریت آموزشی است. یافته های این مقاله نشان میدهد که هوش مصنوعی پتانسیل بالایی برای شخصی سازی یادگیری افزایش دسترسی به آموزش و کاهش بار کارهای تکراری معلمان دارد اما مستلزم بازنگری در شایستگیهای معلمی ملاحظات اخلاقی و زیر ساختهای فنی است. در نهایت نتیجه گیری میشود که موفقیت این انقلاب منوط به رویکردی انسان محور در پیاده سازی فناوری است.