این پژوهش با هدف تحلیل اثر بخشی رویکرد کنش پژوهی (Action Research معلمان بر مؤلفه های پیشرفت تحصیلی دانش آموزان در مقطع متوسطه اول انجام شده است. با توجه به ضرورت بهبود مستمر کیفیت آموزش و نقش محوری معلمان در فرایند یاددهی یادگیری این مطالعه به بررسی این فرضیه میپردازد که اجرای نظام مند کنش پژوهی توسط معلمان منجر به ارتقاء معنادار نتایج تحصیلی دانش آموزان میشود پژوهش حاضر از نوع توصیفی- پیمایشی بوده و داده ها با استفاده از پرسشنامه های استاندارد سنجش میزان اجرای کنش پژوهی و تحلیل سوابق نمرات پیشرفت تحصیلی دانش آموزان جمع آوری شده اند. جامعه آماری شامل 120 نفر از معلمان و 600 دانش آموز از مدارس منتخب ناحیه 3 شهر اصفهان در سال تحصیلی
1402-1403 است. نمونه گیری خوشه ای تصادفی برای انتخاب مدارس و نمونه گیری تصادفی ساده برای انتخاب دانش آموزان به کار گرفته شد. نتایج تحلیل داده ها با استفاده از آمار توصیفی و آزمونهای استنباطی ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون نشان داد که بین میزان اجرای مؤلفه های کنش پژوهی برنامه ریزی اقدام مشاهده و تأمل و مؤلفه های پیشرفت تحصیلی شامل درک مطلب حل مسئله و انگیزه تحصیلی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. به طور خاص اجرای دقیق مراحل تأمل و اقدام در چرخه کنش پژوهی، قوی ترین پیش بین پیشرفت تحصیلی دانش آموزان بود این یافته ها بر لزوم نهادینه سازی فرهنگ پژوهشگری در میان معلمان برای دستیابی به آموزش مؤثر تأکید میکند.