این پژوهش به بررسی وضعیت آموزش الکترونیکی (E-Learning) در مدارس ایران در دوران پساکرونا می پردازد. با شیوع بیماری کووید ۱۹ آموزش الکترونیکی به یک ضرورت تبدیل شد، اما خروج از این دوران نیازمند ارزیابی دقیق چالشهای باقی مانده و فرصتهای نوظهور است. این مقاله با هدف شناسایی موانع فنی ،آموزشی و مدیریتی پیاده سازی کامل E-Learning در مقاطع مختلف تحصیلی و همچنین استخراج پتانسیلهای آن برای بهبود کیفیت آموزش در شرایط عادی تدوین شده است. نتایج نشان میدهد که شکاف دیجیتالی نیاز به آموزش مستمر معلمان و لزوم بازنگری در محتوای آموزشی از مهمترین چالشها هستند؛ در حالی که پتانسیلهایی نظیر انعطاف پذیری شخصی سازی یادگیری و دسترسی به منابع غنی، مسیر آینده آموزش در ایران را ترسیم میکنند.