عصر حاضر با تحولات رادیکال ناشی از هوش مصنوعی (AI) تعریف می‌شود که ساختار کسب‌وکارها را دگرگون کرده و در عین افزایش بهره‌وری، چالش‌هایی نظیر «دانش‌زدایی» (Knowledge Erosion) را به همراه دارد. این پژوهش با هدف اصلی تحلیل نقش آموزش در تقویت و هم‌راستاسازی مؤلفه‌های سه‌گانه سرمایه فکری (انسانی، ساختاری، رابطه‌ای) در سازمان‌های متأثر از AI انجام می‌شود. با استناد به مدل‌های کلاسیک سرمایه فکری و تأکید بر اهمیت دانش ضمنی در برابر اتوماسیون، ضرورت آموزش به عنوان پلی میان توسعه فردی کارکنان و پایداری سازمانی برجسته می‌شود. اهداف فرعی پژوهش شامل بررسی تعامل آموزش با توسعه فردی و سازمانی، شناسایی راهکارهای آموزشی برای نگهداری دانش حیاتی، و تعیین مؤثرترین مؤلفه‌های آموزشی در برابر شوک‌های تکنولوژیک است. فرضیه اصلی پژوهش بر رابطه مثبت و معنادار آموزش (فنی و شناختی) با افزایش سطح سرمایه فکری تأکید دارد. این تحقیق با تمرکز بر سازمان‌های خدماتی و فناوری‌محور در ایران، به دنبال پر کردن خلأ تحلیلی موجود در ادبیات علمی در خصوص نقش واسطه‌ای آموزش در محیط‌های مبتنی بر AI است.