این پژوهش به بررسی پیچیدگیهای تجربه تنهایی و تأثیر آن بر کیفیت روابط صمیمی در میان نسل 2 متولدین اواخر دهه ۱۹۹۰ تا اوایل دهه ۲۰۱۰ میپردازد. با توجه به رشد سریع فناوریهای ارتباطی و شبکه های اجتماعی این نسل به طور متناقضی همواره در ارتباط است اما گزارشهایی فزاینده از احساس انزوا و تنهایی را تجربه میکند هدف اصلی این مطالعه شناسایی عوامل زمینه ساز تنهایی در این گروه جمعیتی و بررسی چگونگی تأثیر این احساس بر پویایی روابط دوستانه و عاطفی آنها است. در این مطالعه فرضی از روش شناسی ترکیبی (کمی) و کیفی با استفاده از پرسشنامه های استاندارد تنهایی مانند مقیاس ( UCLA) و مصاحبه های عمیق با نمونه ای از دانشجویان دانشگاهی استفاده شده است. یافته های فرضی نشان میدهد که گرچه نسل Z از لحاظ کمی ارتباطات گسترده ای دارند اما کیفیت این ارتباطات اغلب پایین است و با احساس تنهایی عاطفی و اجتماعی همبستگی معناداری دارد نتایج دلالت بر آن دارد که شبکه های اجتماعی با وجود قابلیت اتصال ممکن است زمینه ساز مقایسه های اجتماعی ناسالم و کاهش تعاملات رودررو شوند که نهایتاً بر صمیمیت روابط تأثیر منفی می گذارد. نتیجه گیری میشود که توجه به سلامت روان و ارتقاء مهارتهای ارتباطی عمیق در این نسل برای بهبود کیفیت زندگی و روابط صمیمی ضروری است.