تحولات فناورانه، اقتصادی و اجتماعی قرن بیست‌ویکم، ماهیت مهارت‌های موردنیاز برای زیست فردی، اشتغال و مشارکت اجتماعی را به‌طور بنیادین دگرگون ساخته است. با وجود این تحولات، شواهد نشان می‌دهد که نظام آموزش‌وپرورش در بسیاری از کشورها، از جمله ایران، همچنان بر الگوهای سنتی و محتوامحور استوار است و در تربیت مهارت‌های کلیدی مانند تفکر انتقادی، حل مسئله، خلاقیت، سواد دیجیتال و یادگیری مادام‌العمر با چالش مواجه است. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی–تحلیلی و بر پایه تحلیل اسناد بالادستی، متون علمی و گزارش‌های معتبر آموزشی انجام شده است. نتایج تحلیل‌ها حاکی از آن است که چهار عامل اصلی شامل غلبه حافظه‌محوری در برنامه‌های درسی، ناکارآمدی نظام ارزشیابی نمره‌محور، ضعف پیوند آموزش رسمی با دنیای واقعی کار و زندگی، و کندی انطباق ساختارهای آموزشی با تحولات فناورانه، بیشترین نقش را در ایجاد ناهماهنگی مهارتی ایفا می‌کنند. در پایان، راهبردهای عملی در سطوح برنامه درسی، تربیت معلم، ارزشیابی آموزشی و سیاست‌گذاری کلان ارائه شده است که می‌تواند مبنایی برای بازطراحی آموزش‌وپرورش متناسب با الزامات مهارتی قرن بیست‌ویکم باشد.