پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی بازی‌درمانی دیجیتال مبتنی بر هوش مصنوعی در کاهش اضطراب جدایی کودکان پیش‌دبستانی انجام شد. اضطراب جدایی به‌عنوان یکی از شایع‌ترین اختلالات اضطرابی در کودکی، پیامدهای منفی متعددی بر رشد هیجانی، اجتماعی و تحصیلی دارد و در صورت عدم درمان می‌تواند زمینه‌ساز مشکلات روانی جدی‌تر در آینده شود. در این مطالعه، با تکیه بر مبانی نظری همچون نظریه دلبستگی بالبی و یادگیری اجتماعی بندورا، فرضیه اصلی و سه فرضیه فرعی تدوین گردید. جامعه آماری شامل کودکان ۴ تا ۶ سال مبتلا به اضطراب جدایی در شهر اهواز بود که با روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند و در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. ابزار گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه اضطراب جدایی، مصاحبه بالینی ساختاریافته و نرم‌افزار بازی‌درمانی دیجیتال مجهز به قابلیت‌های هوش مصنوعی بود. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS تحلیل شدند. نتایج آزمون‌های آماری (شاپیرو-ویلک، آمار توصیفی، ANCOVA، t مستقل و همبستگی) نشان داد که بازی‌درمانی دیجیتال مبتنی بر هوش مصنوعی به‌طور معناداری موجب کاهش اضطراب جدایی در کودکان گروه آزمایش شد. همچنین یافته‌ها بیانگر بهبود تنظیم هیجانی و کاهش وابستگی افراطی به والدین در این کودکان بود. بر این اساس، فرضیه اصلی و فرضیه‌های فرعی پژوهش تأیید گردید و می‌توان نتیجه گرفت که بهره‌گیری از فناوری‌های نوین در قالب بازی‌درمانی دیجیتال می‌تواند رویکردی مؤثر در ارتقای سلامت روان کودکان باشد.