پژوهش‌های متعدد نشان داده‌اند که رویکردهای سنتی تدریس ریاضی که بر حفظ و تکرار الگوریتم‌ها تأکید دارند، اگرچه ممکن است در کوتاه‌مدت به نتایج قابل قبولی در آزمون‌های استاندارد منجر شوند، اما در بلندمدت توانایی دانش‌آموزان را برای تفکر انعطاف‌پذیر، حل مسائل غیرروتین، و درک عمیق مفاهیم محدود می‌کنند .این محدودیت‌ها نه تنها بر موفقیت تحصیلی دانش‌آموزان تأثیر می‌گذارد، بلکه نگرش آنها نسبت به ریاضیات را نیز منفی می‌سازد.یادگیری ریاضی فراتر از حفظ فرمول‌ها و تکرار رویه‌ها است. یادگیری واقعی شامل درگیری فعال با مفاهیم، کشف الگوها و روابط، ساخت معنا، و توسعه توانایی استدلال و حل مسئله است.. مقاله حاضر مدلی را بر اساس خلق دانش توسط خود دانش‌آموزان ارزیابی می‌کند که استدلال خلاق مبتنی بر ریاضیات (CMR) نامیده می‌شود و آن را با مدل تدریس مبتنی بر رویه که شبیه به آنچه معمولاً در مدارس یافت می‌شود، یعنی استدلال الگوریتمی (AR) مقایسه می‌کند. در مطالعه حاضر، عملکرد بهتری نسبت به AR داشت.