درس‌پژوهی به‌عنوان یکی از رویکردهای نوین در آموزش ابتدایی، فرصتی برای بازاندیشی در شیوه‌های تدریس و ارتقای کیفیت یادگیری دانش‌آموزان فراهم می‌آورد. پژوهش حاضر با هدف ارتقای کیفیت یادگیری دانش‌آموزان پایه دوم و چهارم ابتدایی و شناسایی عوامل مؤثر بر اجرای موفق درس‌پژوهی انجام شد. این مطالعه به روش کیفی و مبتنی بر فرایند درس‌پژوهی طراحی گردید و مراحل آن شامل تشکیل گروه همکاران آموزشی، شناسایی مشکلات کلاسی، تدوین طرح درس اولیه، اجرای درس، نقد و بازخورد، اصلاح طرح و اجرای مجدد بود. داده‌ها از طریق مشاهده مستقیم، یادداشت‌های کلاسی، پرسش‌نامه‌های کوتاه و گفت‌وگو با دانش‌آموزان و همکاران گردآوری شد. در کلاس دوم ابتدایی، مشکلاتی همچون بی‌نظمی، کاهش توجه به سخنان یکدیگر و ضعف در همکاری گروهی مشاهده شد که با طراحی فعالیت‌های گروهی، پرسش‌های باز و بازی‌های آموزشی تا حد زیادی برطرف گردید. در کلاس چهارم نیز با تمرکز بر فعالیت طناب‌زنی و بازی‌های گروهی مانند گرگم به هوا و تونل، تلاش شد علاوه بر تقویت مهارت‌های بدنی نظیر چابکی، سرعت عکس‌العمل و استقامت تنفسی، ارزش‌های اخلاقی همچون احترام به قوانین، نوع‌دوستی و همکاری گروهی نیز در میان دانش‌آموزان نهادینه شود. یافته‌ها نشان داد که درس‌پژوهی موجب افزایش مشارکت فعال دانش‌آموزان، بهبود درک مفاهیم علمی از طریق مثال‌های ملموس، کاهش بی‌نظمی کلاس، رشد مهارت‌های ارتباطی و ارتقای انگیزه‌ی یادگیری گردید. همچنین معلمان از طریق مشاهده و نقد حرفه‌ای فرصت یافتند تا شیوه‌های تدریس خود را بازاندیشی کرده و در مسیر رشد حرفه‌ای گام بردارند. بحث و تحلیل نتایج نشان داد که موفقیت درس‌پژوهی وابسته به مجموعه‌ای از عوامل انسانی (خلاقیت، مسئولیت‌پذیری، نقدپذیری)، فرهنگی (کار تیمی، فرهنگ مدرسه)، مدیریتی (حمایت و برنامه‌ریزی) و پداگوژیکی (روش‌های نوین تدریس و تبادل تجربه) است. در نهایت نتیجه‌گیری پژوهش بیانگر آن است که درس‌پژوهی نه تنها به حل مشکلات آموزشی کمک می‌کند، بلکه با ایجاد تغییرات رفتاری و شناختی در دانش‌آموزان، کیفیت یادگیری را ارتقا داده و زمینه‌ی رشد حرفه‌ای معلمان را نیز فراهم می‌سازد. بر این اساس پیشنهاد می‌شود درس‌پژوهی به‌عنوان بخشی از برنامه‌های توسعه‌ی حرفه‌ای معلمان در مدارس ابتدایی گسترش یابد و در قالب کارگاه‌های آموزشی و گروه‌های همکار اجرا شود.