سکوت سازمانی به‌عنوان پدیده‌ای بازدارنده، می‌تواند مانع جریان آزاد اطلاعات در سازمان شده و پیامدهای مخربی همچون کاهش تعهد، نارضایتی شغلی و افزایش قصد ترک شغل را به دنبال داشته باشد. از سوی دیگر، فشارهای روانی ناشی از نقش، محیط کار و تعارضات شغلی می‌توانند احساس درماندگی و بی‌قدرتی را در کارکنان تقویت کنند. با توجه به اهمیت جایگاه معلمان شهر تفرش و نقش کلیدی آنان در نظام آموزشی، هدف پژوهش حاضر بررسی نقش میانجی فشار روانی در رابطه میان سکوت سازمانی و قصد ترک شغل معلمان است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی–همبستگی و از نوع پیمایشی است. جامعه آماری شامل معلمان شهر تفرش بوده و داده‌ها از طریق پرسشنامه‌های استاندارد سکوت سازمانی، فشار روانی و قصد ترک شغل جمع‌آوری شده است. روایی پرسشنامه‌ها با نظر متخصصان و پایایی آنها با آلفای کرونباخ تأیید شد. برای تحلیل داده‌ها از آزمون کولموگروف–اسمیرنوف، همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه سلسله‌مراتبی و مدل‌یابی لیزرل استفاده شد. نتایج نشان داد بین سکوت سازمانی و قصد ترک شغل رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین سکوت سازمانی با فشار روانی و فشار روانی با قصد ترک شغل رابطه مثبت و معنادار داشت. تحلیل رگرسیون سلسله‌مراتبی حاکی از آن بود که فشار روانی نقش میانجی معناداری در رابطه سکوت سازمانی و قصد ترک شغل ایفا می‌کند. یافته‌ها بیانگر آن است که افزایش سکوت سازمانی، سطح فشار روانی معلمان را بالا برده و در نهایت تمایل آنان به ترک شغل را تشدید می‌کند. بر اساس نتایج، سکوت سازمانی نه‌تنها مستقیماً قصد ترک شغل را افزایش می‌دهد، بلکه از طریق ایجاد فشار روانی نیز این رابطه را تقویت می‌کند. بنابراین، مدیریت باید با ایجاد فضای گفت‌وگوی آزاد، کاهش ترس از ابراز عقیده، بهبود شرایط کار و حمایت سازمانی، زمینه کاهش فشار روانی و جلوگیری از تمایل به ترک شغل در میان معلمان را فراهم آورد.