با ورود اسلام به ایران و استقرار تدریجی زبان عربی به‌عنوان زبان دین، دانش و قدرت، ادبیات فارسی نیز با چرخشی اساسی در بنیان‌های فکری، زبانی و سبک‌شناختی مواجه شد. این مقاله می‌کوشد سیر تطور ادبیات فارسی را از سده نخست هجری تا پایان دوره سلجوقی در پرتو آموزه‌ها، مفاهیم و منابع اسلامی بررسی کند. در این بازه زمانی، ادبیات فارسی نه تنها از نظر واژگانی و نحوی متأثر از زبان عربی گردید، بلکه از نظر محتوا و جهان‌بینی نیز به‌تدریج مفاهیم اسلامی چون توحید، معاد، اخلاق دینی، عدالت، و عرفان را در خود جذب کرد و آن را با میراث پیشااسلامی درآمیخت. روش پژوهش در این مقاله توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مطالعه آثار شاخص ادبی در شعر و نثر کلاسیک فارسی است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که آموزه‌های اسلامی نه تنها بر درون‌مایه و قالب‌های ادبی تأثیر نهاده‌اند، بلکه در شکل‌گیری گرایش‌هایی چون شعر دینی، نثر تعلیمی، و ادبیات عرفانی نیز نقشی بنیادی ایفا کرده‌اند. بررسی این دوره نشان می‌دهد که ادبیات فارسی در تعامل با اسلام نه تنها هویتی نوین یافت، بلکه به ابزاری برای تبیین و ترویج اندیشه‌های اسلامی در فرهنگ ایرانی تبدیل شد