شناسایی مذهب و باورهای دینی ابوالقاسم فردوسی، شاعر برجسته ایرانی قرن چهارم هجری، یکی از موضوعات مهم و چالش‌برانگیز در حوزه فردوسی‌پژوهی است. ازآنجاکه فردوسی در شاهنامه به‌صراحت از مذهب خود سخن نگفته، دیدگاه‌های گوناگونی درباره او شکل گرفته است؛ از زرتشتی و گبر دانستن او گرفته تا شیعه دوازده‌امامی. این پژوهش با تکیه بر شواهد تاریخی، ادبی و تحلیلی، در پی آن است تا تصویری روشن از گرایش مذهبی فردوسی ارائه دهد. با تحلیل ابیات شاهنامه و بررسی اظهارنظر اندیشمندان برجسته همچون مقام معظم رهبری، علامه جوادی آملی، احمد مهدوی دامغانی، سید محمد محیط طباطبایی و دیگران، مشخص می‌شود که فردوسی در سروده‌های خود به‌صورت آشکار به توحید، پیامبر اسلام صلی‌الله‌علیه‌وآله، امام علی علیه‌السلام و اهل‌بیت علیهم‌السلام اظهار ارادت کرده است. همچنین، گزارش‌هایی که فردوسی را زرتشتی می‌دانند، بیشتر مبتنی بر ظن، نقل‌قول‌های ثانویه یا سوءبرداشت از مضامین ملی و حماسی شاهنامه‌اند. درنتیجه، می‌توان فردوسی را شاعری مسلمان و شیعه دانست که با استفاده از روایت‌های ملی، فرهنگ ایرانی را در قالب حکمت اسلامی احیا کرده و به زبان شعر جاودانه ساخته است