در عصر تحولات دیجیتال، تکنولوژی آموزشی به عنوان یکی از محرک‌های اصلی دگرگونی در نظام‌های یاددهی-یادگیری مطرح شده است؛ اما هم‌زمان، دغدغه‌های جدی پیرامون پیامدهای آن بر عدالت آموزشی ایجاد کرده است. پژوهش حاضر با عنوان «شکاف دیجیتال و چالش‌های به‌کارگیری تکنولوژی آموزشی در عدالت آموزشی»، به واکاوی این پرسش می‌پردازد که آیا فناوری توانسته است به برقراری عدالت آموزشی کمک کند یا خود به عاملی برای بازتولید و تشدید نابرابری‌های اجتماعی تبدیل شده است؟ روش پژوهش حاضر از نوع توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مرور ادبیات و بررسی ابعاد ساختاری شکاف دیجیتال است. نتایج نشان می‌دهد که شکاف دیجیتال فراتر از دسترسی اولیه به سخت‌افزار و اینترنت بوده و ابعاد پیچیده‌تری نظیر نابرابری در کیفیت دسترسی، تفاوت در سواد دیجیتال میان معلمان و دانش‌آموزان، و تجاری‌سازی آموزش را در بر می‌گیرد. بحران‌های جهانی نظیر همه‌گیری کرونا نیز نشان داد که انتقال شتاب‌زده به آموزش مجازی، دانش‌آموزان مناطق محروم و اقشار کم‌برخوردار را با افت تحصیلی و ترک تحصیل پنهان مواجه ساخته است. در نهایت، مقاله بر این فرض استوار است که فناوری ذاتاً خنثی بوده و تحقق عدالت آموزشی از طریق آن، مستلزم سیاست‌گذاری‌های انسان‌محور، توسعه عادلانه زیرساخت‌های ارتباطی، توانمندسازی دیجیتال معلمان در مناطق کم‌برخوردار و حمایت‌های مالی هدفمند از خانواده‌های نیازمند است.