مقاله حاضر با هدف تحلیل الگوهای جهانی حرفه‌ای‌سازی معلمان و تبیین الزامات سیاستی جهت ارتقای نظام آموزش و پرورش ایران تدوین شده است. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی با رویکرد کتابخانه‌ای است که بر مبنای نظریه «حرفه‌ای‌گری نوین» به واکاوی اسناد بین‌المللی و تجربیات برخی کشورهای موفق می‌پردازد. اساس این رویکرد، بازتعریف جایگاه معلم از نگاه صرفاً «مجری قوانین» به یک «شریک سیاستی» و «تولیدکننده دانش» است. یافته‌های جهانی نشان می‌دهد برخی نظام‌های موردمطالعه (مانند فنلاند و سنگاپور) با گذار از رویکردهای اداری، بر جذب راهبُردی نخبگان، اعطای استقلال عمل و طراحی نردبان‌های شغلی متنوع تمرکز کرده‌اند. در مقابل، ساختار متمرکز و کمی‌گرای ایران با چالش‌هایی نظیر فرسایش تخصصی و نگاه بوروکراتیک به معلم مواجه است که منجر به کاهش انگیزه و منزلت اجتماعی این حرفه شده است. نتایج پژوهش به ارائه یک الگوی منسجم چهارمرحله‌ای برای حرفه‌ای‌سازی در ایران منجر شد که شامل صافی نخبگانی در بدو ورود بر پایه شایستگی‌های روان‌سنجی، کارآموزی بالینی در محیط واقعی مدرسه، پاسخگویی حرفه‌ای از طریق شبکه‌های نظارت همتا و بازسازی قرارداد اجتماعی برای اعطای استقلال قانونی به معلمان است؛ بنابراین، تحول بنیادین در ایران، مستلزم تغییر پارادایم حکمرانی از کنترل بوروکراتیک به سمت «اعتماد حرفه‌ای» و تبدیل معلم از یک کارمند دولت به یک متخصص مستقل و معمار یادگیری است.