لکنت زبان در کودکان دبستانی علاوه بر اختلال در روانی گفتار، اغلب با اضطراب کلامی، کاهش اعتمادبه‌نفس و اجتناب از مشارکت در فعالیت‌های گروهی همراه است. پژوهش حاضر با هدف کاهش اضطراب کلامی و تسهیل مشارکت فعال دانش‌آموز دارای لکنت در فعالیت‌های گروهی کلاس دوم دبستان انجام شد. این مطالعه به روش اقدام‌پژوهی و با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون بر روی یک دانش‌آموز پسر پایه دوم دبستان با لکنت از نوع تونیک انجام شد. مراحل اجرا شامل: مشاهده غیرمستقیم و مصاحبه با والدین، گردآوری داده‌های پایه با استفاده از چک‌لیست رفتار محقق‌ساخته، اجرای مداخلات آموزشی شامل تغییر نحوه پرسش (استفاده از زمان انتظار، پرسش غیرمستقیم)، ساختاردهی به فعالیت‌های گروهی نتایج یافته¬ها نشان داد تغییرات کوچک و عملی در رفتار معلم (زمان انتظار، بازخورد محتوایی، نقش‌های غیرکلامی در گروه) می‌تواند بدون نیاز به درمان تخصصی گفتاری، اضطراب کلامی دانش‌آموز دارای لکنت را کاهش داده و مشارکت او را در کلاس درس به طور چشمگیری افزایش دهد.