عدالت آموزشی یکی از بنیادی‌ترین مؤلفه‌های تحقق عدالت اجتماعی و توسعه پایدار در هر جامعه به شمار می‌آید. آموزش، علاوه بر آنکه حق بنیادین هر کودک محسوب می‌شود، ابزاری برای کاهش نابرابری‌های اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی است. در اسناد بین‌المللی از جمله کنوانسیون حقوق کودک و اهداف توسعه پایدار سازمان ملل متحد، بر ضرورت دسترسی برابر همه کودکان به آموزش باکیفیت تأکید شده است. با این حال، وجود شکاف‌های اقتصادی، جغرافیایی، فرهنگی و جنسیتی همچنان مانع تحقق کامل عدالت آموزشی در بسیاری از کشورها، از جمله ایران، شده است. هدف این پژوهش، بررسی نقش دولت و جامعه در ایجاد عدالت آموزشی برای همه کودکان است. این پژوهش با روش توصیفی ـ تحلیلی و بر پایه مطالعه کتابخانه‌ای انجام شده است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که دولت از طریق سیاست‌گذاری، تأمین منابع مالی، توسعه زیرساخت‌های آموزشی، آموزش و توانمندسازی معلمان و حمایت از اقشار آسیب‌پذیر، نقش محوری در تحقق عدالت آموزشی ایفا می‌کند. در مقابل، جامعه نیز از طریق مشارکت خانواده‌ها، سازمان‌های مردم‌نهاد، رسانه‌ها، خیرین مدرسه‌ساز و بخش خصوصی، نقش مکمل و مؤثری در تحقق این هدف دارد. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که تحقق عدالت آموزشی بدون تعامل سازنده دولت، جامعه و خانواده امکان‌پذیر نیست. همچنین، بهره‌گیری از فناوری‌های آموزشی، اصلاح نظام بودجه‌ریزی، کاهش شکاف دیجیتال، ارتقای کیفیت آموزش در مناطق محروم و توسعه مشارکت‌های مردمی از مهم‌ترین راهکارهای تحقق عدالت آموزشی محسوب می‌شوند.