مدرسه بدون دیوار رویکردی نوین در آموزش و پرورش است که مرزهای فیزیکی، سازمانی و برنامه‌درسی مدرسه سنتی را می‌شکند و یادگیری را به بستر جامعه، طبیعت و محیط‌های زندگی واقعی گسترش می‌دهد. این پژوهش با هدف تحلیل تطبیقی تجربه دو کشور پیشرو در این حوزه، یعنی ژاپن و دانمارک، انجام شده است. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی با رویکرد مطالعه تطبیقی (الگوی چهارمرحله‌ای بردی) است و داده‌ها از طریق مطالعه اسناد، مقالات علمی و گزارش‌های رسمی گردآوری شده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد مدارس بدون دیوار در ژاپن بر انعطاف‌پذیری فضایی و یکپارچگی یادگیری تأکید دارند، در حالی که مدل دانمارکی بر خودراهبری یادگیرنده و یادگیری پروژه‌محور متمرکز است. تحلیل تطبیقی دو مدل، هفت درس کلیدی برای نظام آموزش و پرورش ایران استخراج می‌کند: انعطاف‌پذیری فضایی با دیوار متحرک، بازتعریف نقش معلم به عنوان تسهیل‌گر، یادگیری پروژه‌محور و جامعه‌محور، ارزشیابی فرایندمحور، شفافیت فضایی، توجه به تفاوت‌های رشته‌ای و برنامه‌ریزی مرحله‌ای و آزمایشی. نتیجه‌گیری نشان می‌دهد اجرای مدرسه بدون دیوار مستلزم بازاندیشی بنیادین در فلسفه آموزش، نقش معلم، طراحی فضا و نظام ارزشیابی است.