پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین خویشتن‌شناسی معلمان تربیت بدنی با تعهد سازمانی و بالندگی سازمانی در آموزش و پرورش شهرستان ورامین انجام شد. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش اجرا، توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه معلمان تربیت بدنی مقطع ابتدایی شهرستان ورامین در سال تحصیلی مورد مطالعه تشکیل دادند که تعداد آنان ۱۲۰ نفر بود. بر اساس جدول کرجسی و مورگان، حجم نمونه ۹۲ نفر تعیین و افراد با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه خویشتن‌شناسی وتن و کامرون (۱۹۹۱)، پرسشنامه تعهد سازمانی پورتر، موودی و استیرز (۱۹۷۴) و پرسشنامه بالندگی سازمانی آقاملایی (۱۳۹۳) بود که روایی و پایایی آن‌ها در مطالعات پیشین تأیید شده است. داده‌های پژوهش با استفاده از نرم‌افزار SPSS و به‌کارگیری آمار توصیفی و استنباطی شامل آزمون کولموگروف–اسمیرنوف، ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته‌های پژوهش نشان داد که بین خویشتن‌شناسی و تعهد سازمانی و همچنین بین خویشتن‌شناسی و بالندگی سازمانی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که ابعاد خویشتن‌شناسی توانایی پیش‌بینی تعهد سازمانی و بالندگی سازمانی معلمان تربیت بدنی را دارند. در این میان، بعد خودگشودگی و استقبال از بازخور دیگران قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده هر دو متغیر وابسته بود، در حالی که بعد آگاهی از ارزش‌ها، سبک‌شناسی، جهت‌یابی تغییر و روابط متقابل شخصی تنها در پیش‌بینی تعهد سازمانی نقش معناداری ایفا کرد و در پیش‌بینی بالندگی سازمانی اثر معناداری نداشت. بر اساس نتایج پژوهش می‌توان نتیجه گرفت که ارتقای خویشتن‌شناسی، به‌ویژه تقویت خودگشودگی، پذیرش بازخورد و تعاملات حرفه‌ای، می‌تواند موجب افزایش تعهد سازمانی و بهبود بالندگی سازمانی معلمان تربیت بدنی شود. از این‌رو، برنامه‌ریزی برای آموزش مهارت‌های خودشناسی، توسعه فردی، بازخورد حرفه‌ای، ارتباطات اثربخش و توانمندسازی روان‌شناختی در برنامه‌های توسعه حرفه‌ای معلمان، می‌تواند نقش مؤثری در ارتقای عملکرد فردی، افزایش اثربخشی مدارس و توسعه سرمایه انسانی آموزش و پرورش ایفا کند.