پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش فعالیت‌های حل مسئله واقعی در رشد مسئولیت‌پذیری و پیامدهای مرتبط در کودکان انجام شد. این مطالعه از نظر رویکرد کیفی و از نوع سنتزپژوهی است . داده ها از تحلیل محتوای کیفی مقالات داخلی و خارجی منتشر شده بین سال های ۱۳۹۵تا ۱۴۰۴(۲۰۱۵تا ۲۰۲۵) استخراج شدند. برای تحلیل یافته ها از روش کد گذاری سه مرحله ای اشتراوس و کوربین (کدگذاری باز، محوری و انتخابی ) استفاده شد . یافته‌ها نشان دادند که از تحلیل منابع، 91 مفهوم، ۹ مقوله و ۵ مضمون کلان استخراج شد و در نهایت، رشد مسئولیت‌پذیری به‌عنوان مقوله محوری سامان‌دهنده سایر مقولات در نظر گرفته شد. مبانی نظری پژوهش بر پیوند دیدگاه‌هایی مانند ساختن‌گرایی، یادگیری اجتماعی (نظریه یادگیری اجتماعی بندورا)، خودتنظیمی، رشد اخلاقی، خودکارآمدی، یادگیری اصیل و رویکرد SEL استوار است. نتایج بیانگر آن است که فعالیت‌های حل مسئله واقعی با تقویت یادگیری فعال و تجربی، مشارکت معنادار، درگیری شناختی با چالش‌های واقعی، تجربه پیامدها و ایجاد حس مالکیت نسبت به یادگیری، زمینه رشد مسئولیت‌پذیری را فراهم می‌کنند. همچنین، خودتنظیمی و خودکارآمدی به‌عنوان سازوکارهای مؤثر در شکل‌گیری رفتارهای مسئولانه و پاسخ‌گویی مطرح شدند و در کنار آن، مداخلات تربیتی و نقش خانواده، مدرسه و آموزش پروژه‌محور به‌عنوان عوامل کلیدی برای نهادینه‌سازی این پیامدها عمل می‌کنند. در مجموع، پژوهش نشان می‌دهد آموزش مبتنی بر تجربه، مشارکت و مواجهه با موقعیت‌های واقعی می‌تواند موجب بهبود انضباط، مسئولیت‌پذیری، خودتنظیمی و یادگیری مؤثر در کودکان شودو چارچوبی قابل اتکا برای پرورش مسئولیت‌پذیری در محیط‌های آموزشی فراهم سازد..