پژوهش حاضر با هدف فهم عمیق تجربه‌ی زیسته‌ی دانش‌آموزان با اختلال طیف اوتیسم (در سطح عملکرد بالا) از حضور در مدارس عادی و طراحی راهکارهایی برای بهبود کیفیت تعاملات انسانی و آموزشی آنان انجام شد. این مطالعه با رویکرد پدیدارشناختی توصیفی صورت گرفت. مشارکت‌کنندگان شامل ۱۰ دانش‌آموز ۹ تا ۱۴ ساله با تشخیص اوتیسم با عملکرد بالا، ۱۴ مادر و ۹ معلم مدارس عادی منطقه ۲ تهران بودند که به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته، نقاشی‌های کودکان و یادداشت‌های میدانی گردآوری و با روش کلایزی تحلیل شد. یافته‌ها در قالب ۴ مضمون اصلی شامل «تنهایی در میان جمع»، «تلاش برای پنهان کردن تفاوت‌ها»، «معلم مهربان به‌عنوان نجات‌بخش» و «لحظه‌های شکوفایی در کلاس‌های غیررسمی (ورزش، هنر، بازی)» ظهور یافتند. نتیجه‌گیری پژوهش آن است که مدارس عادی بدون بازطراحی حس‌کنشگرانه‌ی فضای فیزیکی و عاطفی، نمی‌توانند به‌تنهایی پاسخگوی نیازهای این دانش‌آموزان باشند. پیشنهاد می‌شود برنامه‌های «همیار همدل» و «ایستگاه‌های حسی آرامش‌بخش» در مدارس طراحی شود.