توسعه پایدار در دهه‌های اخیر به یکی از محورهای بنیادین تحول در نظام‌های آموزشی تبدیل شده است. مدارس ابتدایی به‌عنوان نخستین بستر شکل‌گیری نگرش‌ها، ارزش‌ها و الگوهای رفتاری پایدار، نقشی کلیدی در تربیت نسل مسئول و آگاه ایفا می‌کنند. «برنامه‌درسی سبز» رویکردی نوین در بازطراحی برنامه‌های درسی است که با ادغام ابعاد زیست‌محیطی، اجتماعی و اقتصادی پایداری، به دنبال ارتقای سواد بوم‌شناختی، تفکر سیستمی، مسئولیت‌پذیری اجتماعی و کنشگری آگاهانه در میان دانش‌آموزان است. پژوهش حاضر با رویکرد کیفی و مبتنی بر تحلیل مفهومی–اسنادی، به بررسی و ترکیب یافته‌های علمی داخلی و بین‌المللی پرداخته و چارچوبی نظری برای تبیین مؤلفه‌های برنامه‌درسی سبز در آموزش ابتدایی ارائه می‌دهد. نتایج نشان می‌دهد که تحقق این رویکرد مستلزم بازاندیشی در اهداف، محتوا، روش‌های تدریس، فرهنگ مدرسه و سیاست‌های حمایتی نظام آموزشی است. چارچوب پیشنهادی می‌تواند به‌عنوان مبنایی نظری برای توسعه مدارس سبز و ارتقای کیفیت آموزش ابتدایی در مسیر پیشرفت و توسعه پایدار مورد استفاده قرار گیرد.