پژوهش حاضر در قالب یک مدل علی، رابطه دلبستگی، خودتنظیمی عاطفی و سازگاری تحصیلی را مورد بررسی قرار داد. در این مدل، دلبستگی به والدین و دلبستگی به همسالان به عنوان متغیرهای برون¬زاد، خودتنظیمی عاطفی به عنوان متغیر واسطه-ای و سازگاری تحصیلی به عنوان متغیر درون¬زاد در نظرگرفته شدند. شرکت‌کنندگان پژوهش شامل 300 نفر از دانشجویان دانشگاه تبریز بودند که به روش نمونه¬گیری خوشه¬ای چندمرحله¬ای تصادفی انتخاب شدند. برای اندازه¬گیری متغیرها از پرسش¬نامه دلبستگی به والدین و همسالان (IPPA) آرمسدن و گرینبرگ (1987)، پرسش¬نامه خودتنظیمی مارس (2004) و پرسش¬نامه سازگاری تحصیلی بیکر و سریاک (1984) استفاده شد. مدل فرضی مطرح‌شده با استفاده از نرم افزارهای SPSS و AMOS و با استفاده از روش تحلیل مسیر مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج پژوهش نشان داد که سازگاری تحصیلی به صورت مستقیم توسط دلبستگی به همسالان و خودتنظیمی عاطفی پیش¬بینی می¬شود. همچنین خودتنظیمی عاطفی به صورت مستقیم توسط دلبستگی به همسالان و دلبستگی به والدین پیش¬بینی شد. خودتنظیمی عاطفی نیز بر سازگاری تحصیلی اثر مستقیم و معنادار داشته است. مطابق با نتایج به دست آمده، سازگاری تحصیلی به صورت غیرمستقیم و از مسیر خودتنظیمی عاطفی توسط دلبستگی به همسالان پیش¬بینی می¬شود. همچنین دلبستگی به والدین از طریق نقش واسطه¬ایی خودتنظیمی عاطفی بر سازگاری تحصیلی دارای اثرغیرمستقیم و معنادار بود. نتایج پژوهش در مسیر مستقیم دلبستگی به والدین به سازگاری تحصیلی نیز معنادار نبود. نتایج نشان دهنده آن است که 7% از سازگاری تحصیلی را متغیرهای دلبستگی به والدین، دلبستگی به همسالان و خودتنظیمی عاطفی تبیین می¬کند. همچنین 13% از سازگاری تحصیلی را متغیرهای دلبستگی به والدین و همسالان توسط خودتنظیمی عاطفی تبیین می¬کنند. دلبستگی به والدین نیز 5% از سازگاری تحصیلی را توسط دلبستگی به همسالان تبیین می¬کند.