پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین سواد هوش مصنوعی معلمان و میزان آمادگی آنان برای به‌کارگیری فناوری‌های هوش مصنوعی در فرایند تدریس مدارس ابتدایی شهرستان پاکدشت انجام شد. روش پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی بوده و جامعه آماری شامل کلیه معلمان ابتدایی شهرستان پاکدشت به تعداد ۱۳۳۵ نفر بود که بر اساس جدول مورگان، حجم نمونه ۳۰۵ نفر تعیین و با روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای انتخاب شدند. برای گردآوری داده‌ها از دو پرسشنامه استاندارد شامل پرسشنامه سواد هوش مصنوعی نگ و همکاران (۲۰۲۴) و پرسشنامه آمادگی معلمان برای به‌کارگیری فناوری‌های هوش مصنوعی ایانواله و همکاران (۲۰۲۴) استفاده شد. روایی محتوایی ابزارها با استفاده از روش لاوشه تأیید و پایایی آن‌ها با ضریب آلفای کرونباخ برای پرسشنامه سواد هوش مصنوعی ۰٫۹۰ و برای پرسشنامه آمادگی ۰٫۸۴ محاسبه شد. داده‌ها با استفاده از آزمون‌های ضریب همبستگی پیرسون، رگرسیون خطی چندگانه و مدل‌سازی معادلات ساختاری تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که بین سواد هوش مصنوعی معلمان و میزان آمادگی آنان برای به‌کارگیری فناوری‌های هوش مصنوعی در فرایند تدریس رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (۰٫۸۴۴=r). همچنین، بین ابعاد سه‌گانه سواد هوش مصنوعی یعنی دانش (۰٫۷۲۲=r)، مهارت (۰٫۷۴۰=r) و نگرش (۰٫۶۳۸=r) با آمادگی معلمان رابطه مثبت و معناداری مشاهده شد. نتایج تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد که سه بعد دانش، مهارت و نگرش در مجموع ۷۱٫۷ درصد از واریانس آمادگی معلمان را تبیین می‌کنند و در این میان، مهارت هوش مصنوعی با ضریب بتای ۰٫۵۵۱ بیشترین نقش را در پیش‌بینی آمادگی معلمان دارد. بر اساس یافته‌ها، پیشنهاد می‌شود دوره‌های توانمندسازی معلمان با تأکید بر مهارت‌های عملی در حوزه هوش مصنوعی طراحی و اجرا شود و زیرساخت‌های فناورانه مدارس جهت بهره‌گیری مؤثر از این فناوری فراهم گردد.