گسترش فناوری‌های هوشمند و ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی، فرصت‌های تازه‌ای برای آموزش و یادگیری بزرگسالان فراهم کرده است. این فناوری‌ها می‌توانند در تولید و سازمان‌دهی محتوای آموزشی، شخصی‌سازی مسیر یادگیری، ارائه بازخورد، تمرین مهارت‌ها و پشتیبانی از یادگیری خودراهبر به کار گرفته شوند. بااین‌حال، استفاده شتاب‌زده و بدون چارچوب از این فناوری‌ها ممکن است با چالش‌هایی مانند نادرستی اطلاعات، نقض حریم خصوصی، وابستگی یادگیرنده، کاهش تفکر انتقادی، نابرابری دسترسی و تضعیف نقش مدرس همراه شود. پژوهش حاضر با هدف شناسایی و تحلیل الزامات به‌کارگیری مسئولانه فناوری‌های هوشمند در آموزش بزرگسالان انجام شده است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، مروری ـ تحلیلی است. در این مطالعه، منابع علمی، اسناد سیاستی و مطالعات مرتبط با آموزش بزرگسالان، یادگیری مادام‌العمر، سواد هوش مصنوعی، اخلاق فناوری و عدالت آموزشی بررسی و تحلیل شدند. یافته‌های پژوهش نشان داد که استفاده مسئولانه از فناوری‌های هوشمند در آموزش بزرگسالان بر پنج الزام اساسی استوار است: توانمندسازی دیجیتال و سواد هوش مصنوعی مدرسان و یادگیرندگان، حفاظت از داده‌ها و حریم خصوصی، حفظ نظارت و عاملیت انسانی، تضمین عدالت و دسترسی آموزشی و تناسب فناوری با نیازها و تجربه‌های بزرگسالان. همچنین، استفاده از این فناوری‌ها باید در چارچوبی شفاف، مشارکتی و مبتنی بر ارزیابی مستمر انجام شود. نتیجه پژوهش نشان می‌دهد که فناوری هوشمند نباید جایگزین مدرس یا تفکر یادگیرنده شود، بلکه باید به‌عنوان ابزاری پشتیبان برای تقویت یادگیری معنادار، انعطاف‌پذیر و مادام‌العمر به کار رود.