دوره صفویه یکی از مهم‌ترین دوره‌های تاریخ ایران در شکل‌گیری و تثبیت تشیع و گسترش مؤلفه‌های فرهنگی و اجتماعی هویت شیعی به شمار می‌رود. در این میان، شعر فارسی به‌عنوان یکی از مهم‌ترین عرصه‌های تولید و انتقال معنا، در بازنمایی مفاهیم و نمادهای دینی نقش قابل توجهی داشته است. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش شاعران شیعه در تکوین هویت دینی در دوره صفویه انجام شده است. پرسش اصلی پژوهش این است که شاعران شیعه این دوره از چه طریق و با استفاده از چه مؤلفه‌هایی در بازنمایی و بازتولید هویت دینی شیعی مشارکت کرده‌اند. پژوهش با رویکرد توصیفی ـ تحلیلی و روش تحلیل کیفی مضمون انجام شده و اشعار شاعران شیعه دوره صفویه با تمرکز بر مضامین مرتبط با اهل‌بیت(ع)، امامت، ولایت، عاشورا، شهادت، منقبت، سوگ‌سرایی، آیین‌های شیعی و مرزبندی‌های هویتی بررسی شده است. یافته‌های پژوهش در ده مقوله اصلی سازمان یافت: بازنمایی اهل‌بیت(ع) و امامت؛ ولایت و تثبیت هویت شیعی؛ عاشورا، شهادت و شکل‌گیری حافظه جمعی؛ مدح و منقبت ائمه(ع) و تولید الگوهای دینی؛ سوگ‌سرایی و آیین‌های شیعی؛ مرزبندی هویتی میان «خود» و «دیگری»؛ تقویت احساس تعلق جمعی و انسجام مذهبی؛ شاعر به‌عنوان کنشگر فرهنگی؛ شعر به‌عنوان ابزار انتقال مفاهیم تشیع؛ و شعر شیعی و تثبیت هویت دینی در عصر صفوی. نتایج نشان می‌دهد که شعر شاعران شیعه تنها بازتاب باورهای مذهبی موجود نبود، بلکه از طریق بازنمایی شخصیت‌ها و ارزش‌های مشترک، عاطفی‌سازی آموزه‌های اعتقادی، بازسازی حافظه عاشورا، پیوند با آیین‌های مذهبی، ایجاد مرزهای هویتی و تقویت احساس تعلق جمعی در فرایند بازتولید معانی هویت دینی مشارکت داشت.