پژوهش‌های مربوط به رمانس‌های عام فارسی، شخصیت‌ِ پویای زنان را در روایت‌های شفاهی پیش‌از عصر صفوی، برجسته‌کرده‌اند؛ که باعنوان معشوق، یاریگر، مبارز و حتی مادر نقش‌آفرینی‌می‌کنند و عناصر عشق‌و‌حماسه را در پیوند با باورهای‌عامیانه پیش‌می‌برند. از این‌رو بررسی نظام‌مند کارکردهای چندگانۀ زنان در ساختار روایی برخی از این متون مانند «بهمن‌شاه‌نامه» بیغمی، تابه‌حال به‌صورت جامع صورت‌نگرفته‌است. در این‌گونه روایت‌ها زنان نه‌تنها به‌عنوان محرکِ عاطفی (معشوق)، بلکه در موقعیت‌های حماسی به یاریگر و مبارزی فعال تبدیل‌می‌شوند. آن‌ها در نبردها مشارکت‌می‌کنند و آزمون‌هایی را پشت‌سر می‌گذارند؛ همچنین نقشِ زنان به‌عنوان مادر، ساختار روایی را غنی‌کرده و افراط در اسلیمی‌سازی روایت را توجیه‌می‌کند. از سوی‌دیگر پیوند عشق‌وحماسه در آثار این‌دوره از‌طریق نقش‌آفرینی زنان، اثر را به ابزاری برای سرگرمی و انتقالِ ارزش‌های فرهنگی تبدیل‌می‌کند، که تأثیرپذیری از متونِ حماسی پیشین، مانند «شاهنامۀ» فردوسی را برجسته‌می‌سازد. رمانس‌عام «بهمن‌شاه‌نامه» بیغمی، سومین‌بخش از روایتِ «داراب‌نامه» بیغمی است، که در این‌پژوهش کوشش‌می‌شود به‌روش توصیفی_تحلیلی از نوع اسنادی، کارکرد چندگانۀ نقشِ زنان، به‌عنوانِ شخصیت‌هایی پویا و فعال در ساختار روایی «بهمن‌شاه‌نامه» واکاوی شود؛ هدف نهایی درکِ عمیق‌تر از رمانس‌های‌عام فارسی پیش‌از عصر صفوی است. یافته‌های این تحقیق نشان‌می‌دهد که این اثر برخلافِ تصور رایج از رمانس‌های‌عامِ پیش‌از عصر صفوی، تصویری منفعل و حاشیه‌ای از زنان را ارائه نمی‌دهد، بلکه آنان را، در نقش‌های متنوع و پویا همچون معشوق، یاریگر، مبارز و مادر به‌تصویرمی‌کشد. نقش‌آفرینی زنان، در این‌اثر از معشوق به عامل‌مؤثر در پیشبردِ کنش‌های روایی و شکل‌گیری پیرنگ، مبدل می‌گردد. بررسی بن‌مایه‌های مرتبط با زنان، نیز نشان‌می‌دهد که زنان در ایجاد گره، تعلیق و حلِ بحران نقشِ اساسی دارند. بنابراین «بهمن‌شاه‌نامه»، اثری است که از زنان، تصویری چندوجهی در رمانس‌های‌عامِ فارسی، پیش‌از عصر صفوی بازنمایی‌می‌کند.