این مقاله به بررسی صداهایی پرداخته است که از غزل‌های حافظ به گوش می‌رسد. هدف، مختصراً این نیست که حافظ از چه اصواتی استفاده کرده است و خودش چه می‌شنود؛ بلکه هدف، بررسی تمامی موجودات جاندار و بی‌جانی است که در دنیای غزل‌های حافظ در حرکتند و با صحبت‌ها، آوازها و حتی فریادهایشان غزل را از انفعال و بی‌روحی در می‌آورند. یافته‌های مقاله نشان می‌دهند که در دیوان حافظ عناصر گفت‌وگو و صدا بسیار پررنگند. هیچ موجودی در غزل‌های حافظ منفعل نیست و همین پویایی و سرزندگی، یکی از مهم‌ترین عوامل زنده و اثرگذارِ غزل‌های حافظ است. در نگارش این مقاله، تلاش بر این است که به بررسی این صداها پرداخته شود.