از آن¬جا که شعر کلاسیک فارسی، پیوندی ناگسستنی بین ساختار زبانی و انتقال معنا دارد، برخورد با غزل¬های سیف فرغانی نیازمند رویکردی سبک¬شناختی است. لایه بلاغی، یکی از پنج لایه سبک¬شناسی لایه‌ای است که از رهگذر آن می¬توان از طریق تحلیل نظام آرایه¬ای به ویژه تشبیه، دریافت که شاعر چگونه از ابزارهای زبان برای خلق جهان خیالی و فراتر رفتن از توصیف¬های سطحی استفاده کرده است. این پژوهش درنظر دارد تا با روش توصیفی – تحلیلی، به مسئله تحلیل تشبیه و انواع آن در غزل های سیف فرغانی بپردازد. نتایج تحقیق حاکی از آن است که تشبیه یکی از ابزارهای اصلی شاعر برای بیان احساسات، در غزل¬های عرفانی و عاشقانه¬اش است. در این قالب شعری شاعر، به تشبیه¬های مقید، مرکب، مجمل، مؤکد، بلیغ، اضافه تشبیهی، مفروق، جمع، تسویه، خیالی، تفضیل، مضمر و تمثیل برمی¬خوریم که از میان این¬ها، تشبیه بلیغ و اضافه تشبیهی بسامد بالایی در غزل¬های سیف دارند. در واقع او با استفاده از تشبیه، جهانی، عرفانی یا عاشقانه خلق می¬کند که در آن تصویرسازی با معنا هم¬سو می¬شود.