فرهنگ اسلامی پس از ورود اسلام به ایران، به‌تدریج در ابعاد مختلف زندگی فکری، اجتماعی و فرهنگی ایرانیان تأثیر گذاشت و ادبیات فارسی نیز از این تحول فرهنگی بی‌تأثیر نماند. قرآن کریم، احادیث پیامبر اکرم(ص)، آموزه‌های اخلاقی و عرفانی اسلام و مفاهیم دینی، از مهم‌ترین سرچشمه‌هایی هستند که در شکل‌گیری و تحول بخشی از ادبیات فارسی نقش داشته‌اند. این تأثیرپذیری تنها به استفاده مستقیم از واژگان و عبارات دینی محدود نمانده، بلکه در حوزه‌هایی مانند مضمون، اندیشه، شخصیت‌پردازی، نمادها، داستان‌ها، شیوه بیان و صنایع ادبی نیز مشاهده می‌شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی چگونگی تأثیرپذیری ادبیات فارسی از فرهنگ اسلامی و شناسایی مهم‌ترین جلوه‌های این تأثیر انجام شده است. روش پژوهش، توصیفی ـ تحلیلی و اسنادی است و اطلاعات مورد نیاز با مطالعه کتاب‌ها، مقالات و پژوهش‌های مرتبط گردآوری و تحلیل شده است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که فرهنگ اسلامی به‌ویژه قرآن و حدیث، در دوره‌های مختلف ادبی با شدت و شیوه‌های متفاوت در شعر و نثر فارسی حضور داشته است. این تأثیر در آثاری از سنایی، نظامی، مولوی، سعدی، حافظ و دیگر شاعران و نویسندگان به شکل‌های گوناگون مانند اقتباس، تلمیح، تضمین، ترجمه مفاهیم، استفاده از داستان‌های قرآنی و طرح مضامین اخلاقی و عرفانی دیده می‌شود. بر اساس یافته‌ها، می‌توان گفت فرهنگ اسلامی نه تنها مجموعه‌ای از مضامین جدید را وارد ادبیات فارسی کرد، بلکه در شکل‌گیری بخش مهمی از اندیشه و هویت ادبی دوره اسلامی ایران نیز نقش داشته است.