یکی از مباحث مهم در دستور زبان فارسی، بررسی حالات و نقش‌های اسم در ساختار جمله است. منظور از حالات و نقش‌های اسم، وظیفه و عملی است که یک اسم در ساختار جمله ایفا می‌نماید. در این پژوهش، به بررسی حالات اسم در دستور زبان فارسی وحیدیان کامیار، دستور خیام‌پور و دستور حسن انوری پرداخته شده است. دستورهای فوق، حالات و نقش‌های متعددی را برای اسم در ساختار جمله قائل هستند که از نظر تعداد، باهم متفاوت اند. وحیدیان کامیار برای اسم نُه نقش، خیام‌پور سیزده نقش و حسن انوری دوازده نقش را برای اسم ذکر نموده اند. اساسی ترین تفاوت و اختلاف نظر در کتب دستوری سه گانۀ فوق، نامگذاری جزء مورد نیاز افعال «نامیدن، خواندن، ساختن، شمردن و...» است. افعال فوق برای تکمیل معنای خود، علاوه بر فاعل و مفعول به جزء دیگری نیز نیاز دارند. خیام‌پور جزء مود نیاز این‌گونه افعال را «متمم»، وحیدیان کامیار آن را «مسند» و حسن انوری آن را «تمیز» می‌نامد.