انتظار ظهور منجی یکی از آرزوهایی است که بشر در طول تاریخ داشته است. این آرزو هم در ادیان الهی و هم غیر الهی دیده می-شود. در میان ایرانیان نیز از اعصار کهن تا به امروز اعتقاد به موعود و انتظار ظهور وی وجود داشته است. مهمترین دین ایرانیان در دوره قبل از اسلام دین زردشتی است که موضوع مزبور در آن بسیار مهم و محوری بوده است. در این تفکر در سه¬هزاره¬ی پایانی آشوب¬هایی در عالم به پا می¬شود که برای ایجاد نظم الهی ظهور سه منجی رخ می¬دهد: اوشیدر، اوشیدرماه و در نهایت سوشیانس که ظهور سومی موجب نابودی نیروهای شر و برتری عناصر اهورایی در عالم می¬گردد. موعودباوری در متون فارسی دوران اسلامی نیز نمود و ظهور و بروز یافته است؛ یکی از این متون شاهنامه¬ی فردوسی است. اگرچه در شاهنامه صراحتاً به موضوع موعود اشاره نشده است ولی دوران ضحاک همان عصر آشوب آخرالزمانی و نبرد و حکومت سه شاه بزرگ پس از او؛ یعنی فریدون، منوچهر و کیخسرو یادآور منجیان سه¬گانه¬ی زردشتی است. لازم به ذکر است که مهمترین این شاه- منجیان کیخسرو است که پیروزی او بر افراسیاب یادآور نبرد بزرگ سوشیانس و برتری قطعی خیر بر شر است. در باب موعودباوری در متون زردشتی تحقیقات متعددی صورت گرفته است، اما تا به اکنون در باب انعکاس آن در شاهنامه¬ی فردوسی پژوهشی انجام نشده است که این امر ضروری به نظر می¬رسد؛ لذا در این تحقیق با روش توصیفی- تحلیلی ابتدا موضوع موعود در دین زردشتی بررسی و سپس نمود آن در شاهنامه¬ی فردوسی تحلیل شده است.