شعر در جوامع پیشامدرن یکی از راه‌های مهم انتقال و گردش پیام در جامعه بود. پژوهش حاضر با رویکردی میان‌رشته‌ای، فرایند ارتباطی در غزل‌های حافظ را بر اساس مدل ارتباطی لاسول (Harold Dwight Lasswell)، نظریۀ دروازه‌بانی (Gatekeeping Theory) و نظریۀ برجسته‌سازی (Agenda-Setting Theory) بررسی می‌کند. روش پژوهش کیفی و توصیفی ـ تحلیلی است و داده‌ها از میان ابیاتی با مضامین اجتماعی، اخلاقی و مرتبط با مناسبات قدرت انتخاب شده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که حافظ با انتخاب و برجسته‌سازی برخی مسائل اجتماعی و بهره‌گیری از ظرفیت‌های زبان شاعرانه، پیام‌های اجتماعی و انتقادی را متناسب با مخاطب صورت‌بندی و منتقل می‌کند. از این منظر، مدل لاسول عناصر فرایند ارتباطی در غزل حافظ، نظریۀ دروازه‌بانی چگونگی انتخاب موضوعات و نظریۀ برجسته‌سازی نحوۀ معطوف‌شدن توجه مخاطب به مسائل طرح‌شده در شعر را آشکار می‌سازند.