پژوهش پیشِ رو با هدف تبیین نسبت میان سینرژیسم، شعر فراگفتار و انواع فرم‌های شعر باژک و تحلیل سازوکارهای زیبایی‌شناختی و معنایی آن‌ها سامان یافته است. سینرژیسم و شعر فراگفتار (باژک) از نوآوری‌های نظری آرش آذرپیک به شمار می‌روند. از پیروان و فعالان گفتمان فراگفتار در ایران می‌توان به این شاعران اشارت کرد: مه¬آوا مولانا، مراد قلی¬پور، رعنا زهتاب، آریا پورفریاد، ثنا صمصامی، جمال بیگ، شیرین صدیقی، مهرانگیز اکبری و... . شعر باژک بر پایه اصل «وارونگی نسبت‌ها» شکل می¬گیرد. مسئله اصلی پژوهش آن است که فرم‌های گونه¬گون باژک چگونه بر بنیانی مشترک استوارند و چگونه با وارونه‌سازی نسبت‌های تثبیت‌شده میان جهان، ذهن و زبان، رویدادهای عادی و روزمره را به رخدادهایی هنری و حامل معنا تبدیل می‌کنند. روش پژوهش توصیفی_تحلیلی و مبتنی بر مطالعه اسنادی و تحلیل نمونه‌های شعری است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که باژک مجموعه‌ای از شگردهای پراکنده فرمی نیست بلکه نظامی منسجم است که اصل وارونگی نسبت‌ها در آن، هم‌زمان در ساختار، زبان و فرایند تولید معنا عمل می‌کند. نسبت‌هایی چون دال و مدلول، فاعل و مفعول، علت و معلول، جزء و کل، ظرف و مظروف، ناظر و منظور، نظم و گسست و حضور و غیاب، از طریق این وارونگی دستخوش دگرگونی می‌شوند. فرم‌هایی هم¬چون ریزومیک، شعر پرفورمنس، ساعت‌شکن، نیستمان، واج‌وارو، ریخت‌وارو، نحواژ، صامت‌واژه، مکان‌گردان، چامه¬مقال، پاشعر، دگرشناسنامه‌نویس و اتیکت، صورت‌های متنوع تحقق این اصلند. هم¬چنین نتایج نشان می‌دهد که فرم‌های باژک با مبانی سینرژیسم، به‌ ویژه هم‌افزاییِ عینیت، ذهنیت و زبانیت، هم‌تعینی و جامع‌الاضداد، هماهنگی نظری دارند و با آشنایی‌زدایی وارونه‌اندیش، مخاطب را از دریافت منفعل به مشارکت فعال در تولید معنا سوق می‌دهند. بر این اساس، شعر باژک را می‌توان تجربه‌ای نوآورانه در مسیر تحقق شعر جهانی فراگفتار و بازتعریف نسبت میان جهان، ذهن، زبان و هنر دانست.