بینامتنیت، یکی از نظریه‌های نوین ادبی است که کشف و اثبات کرده هیچ متنی بدون متن پیشین پدید نیامده و حتّی متون مقدّس دینی هم بر پایه متون گذشته آفریده شده‌اند. بدین ترتیب می‌توان گفت تمامی دانش‌ها، بینش‌ها و تجربه‌های تلخ و شیرین بشری، از زمان پیدایش خط و تبدیل گفتار به نوشتار، در قالب آثار هنری و ادبی، از متنی به متن و از نسلی به نسلی دیگر انتقال یافته‌اند. منظومه غنایی هفت پیکر یا هفت گنبد، یکی از پنج گنجِ نظامی، گنجینه‌دار گنجه است که اوج قدرت شاعری و نهایت شور و ذوقِ داستانسرایی او را نشان می‌دهد. طرح این مثنوی، داستان در داستان است که البتّه با قصّه‌های عامیانه و افسانه‌های ملّت‌های گوناگون در هم آمیخته و صحنه‌های رزم و بزم و عشرت، وحشت، محبت و جنایت را در تار و پود آن ریخته است. متن هفت پیکر از زمان آفریده شدن آن، مورد تقلید، نظیره‌پردازی و بازآفرینی بسیاری از شاعران قرار گرفته است. این پژوهش، اثرپذیری هفت منظر هاتفی و هفت اختر عبدی‌بیک را از هفت پیکر نظامی به روش (توصیفی ـ تحلیلی) و با برخورداری از منابع معتبر تاریخی و ادبی مورد بررسی قرار داده و به این نتایج دست یافته است که هفت منظر و هفت پیکر از جهت کاربرد نمادهای عدد هفت مانند: هفت روز هفته، هفت اختر، هفت دختر، هفت رنگ، هفت آسمان و دیگر هفت‌ها با هفت پیکر شباهت دارند. برخی وجوه اختلاف نیز به جغرافیای سراینده و شرایط تاریخی و اجتماعی نظیره‌پردازان بستگی دارد مثلاً، عبدی بیک شب‌نشینی‌های بهرام را به جای روز شنبه، از یک‌شنبه آغاز کرده، در هفت منظر هر شاهدخت، قصه‌گویی دانشور دارد که افسانه‌ها را برای شاه روایت می‌کند، پایان پادشاهی بهرام نیز در هر سه متن متفاوت است.