گسترش شبکه‌های دیجیتال، زبان فارسی علمی را با چالش ناسازگاری ساختاری با الزامات ارتباطی این فضاها روبرو کرده است؛ چالشی که حضور و اثرگذاری محتوای علمی فارسی را محدود ساخته است. پژوهش حاضر با هدف طراحی الگوی معماری دیجیتال زبان فارسی علمی (ADPSL) انجام شده است تا از طریق تلفیق سبک‌شناسی نثر کلاسیک فارسی با هوش مصنوعی و پردازش زبان طبیعی، ترویج این زبان در شبکه‌های دیجیتال را ممکن سازد. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی از نوع کاربردی-توسعه‌ای است و داده‌ها از طریق تحلیل محتوای کیفی و تثلیث منابع از متون علمی کلاسیک قرون چهارم تا ششم هجری گردآوری شده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد مؤلفه‌های سبک‌شناختی این متون—شامل ایجاز نحوی، انسجام ساختاری، دقت اصطلاح‌شناختی و حذف به قرینه—با الزامات نوشتاری بسترهای دیجیتال همخوانی دارند و می‌توانند مبنای تنظیم دقیق مدل‌های زبانی بزرگ باشند. الگوی پیشنهادی برای تبدیل محتوای علمی پیچیده به ارتباطاتی دقیق و در دسترس طراحی شده و نقشه‌راهی برای تقویت حضور دیجیتال زبان فارسی ارائه می‌دهد.