«استعاره» به عنوان یکی از محوری¬ترین مفاهیم در حوزه نقد ادبی، همواره از محورهای بنیادین مطالعات نظری بوده و از دیرباز توجه پژوهشگران را به خود جلب کرده و کارکردها و ابعاد مختلف آن به طور گسترده مورد واکاوی قرار گرفته است. در کتاب¬های بلاغی کلاسیک، استعاره را تنها موضوعی ادبی و زبانی می¬دانند در حالی¬که امروزه معتقدند، انسان سرشتی استعاری دارد و به شکل ناخودآگاه و غیر اختیاری و گسترده در زندگی روزمره او به کار می¬رود. شاعر یا نویسنده به کمک استعاره، می¬تواند مفاهیمی را که به سادگی برای مخاطب قابل درک نیستند، توصیف کند. لایه بلاغی، یکی از پنج لایه سبک¬شناسی لایه¬ای است که به وسیله آن می¬توان به استعاره که یکی از موضوع¬های کلیدی غزل¬های سیف فرغانی می¬باشد، پرداخت و به درون¬مایه آن¬ها پی برد و با توصیف¬ها، روحیه و جهان¬بینی شاعر آشنا شد. این پژوهش در نظر دارد با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی، به مسئله کارکرد استعاره و انواع آن در غزل¬های سیف فرغانی بپردازد. یافته¬های این پژوهش نشان می¬دهند که سیف فرغانی از استعاره فقط برای زیبا ساختن غزل¬های خود استفاده نکرده است. شاعر به منظور بیان شدت احساسات خود، به استعاره پناه می¬برد. در حقیقت استعاره برای او راهی برای بازگو کردن مفاهیمی فراتر از زبان مستقیم است. از طرفی برای محسوس کردن برخی تصویرها و عینی جلوه دادن آن¬ها و درگیر کردن ذهن مخاطب، استعاره را به کار برده است. غزل¬های سیف فرغانی اوج اعتلای انواع استعاره به شمار می¬روند و عنصرهای طبیعی در غزل¬های او از بسامد بالایی برخوردار هستند.