خواندن متون ادبی، فراتر از رمزگشایی نشانه‌های زبانی، یک فرآیند شبیه‌سازی عصبی پیچیده است. در مواجهه با استعاره‌ها، مغز انسان صرفاً به تحلیل معنایی اکتفا نمی‌کند، بلکه با پدیده‌ای مواجه می‌شویم که می‌توان آن را «همدلی اجباری» نامید؛ حالتی که در آن سیستم‌های عصبیِ مرتبط با ادراک حسی-حرکتی و تئوری ذهن ، برای درکِ بارِ استعاریِ متن، فعال و درگیر می‌شوند. فعال‌سازی چندحسی: برخلاف گزاره‌های تحت‌اللفظی، استعاره‌ها (مانند «قلبش از سنگ بود») نواحی حسی-حرکتی (مانند قشر حرکتی برای درک سختی یا سردی) را فعال می‌کنند.همدلی اجباری و سیستم آینه‌ای: در مواجهه با استعاره‌هایی که بیانگر حالات ذهنی یا رنج دیگران هستند، مغز به صورت خودکار از طریق «نورون‌های آینه‌ای» و شبکه‌های «تئوری ذهن»، وضعیت درونیِ سوژه استعاری را برای خواننده بازتولید می‌کند. این فرآیند، نه یک انتخاب، بلکه یک واکنش بیولوژیکِ خودکار (اجباری) برای فهم معناست.نقش قشر پیش‌پیشانی: ادغام معنایی استعاره‌ها نیازمند تعامل میان نیمکره راست (برای درک معنای غیرمستقیم) و قشر پیش‌پیشانی برای مدیریت بار عاطفی این همدلی است.استعاره‌های ادبی تنها ابزار زیبایی‌شناختی نیستند؛ آن‌ها «واسطه‌های بیولوژیک» برای گسترش مرزهای همدلیِ مغز محسوب می‌شوند. «همدلی اجباری» در خوانش ادبی، پتانسیل عظیمی برای طراحی پروتکل‌های جدید در نوروتراپی (عصب‌درمانی) دارد تا از طریقِ تحریکِ هدفمندِ شبکه‌های همدلی، تاب‌آوریِ شناختی و عاطفی بیماران ارتقا یابد.