ترسا و ترسا¬بچه از مهم¬ترین نمادهای ادبیات عرفانی است که در شعر عطار نمود ویژه¬ای یافته¬است. ترسا در شعر عطار، شخصیتی چند وجهی است که از سطح معنای صوری و قشری فراتر می¬رود و در ورای معنای ظاهری، معانی نمادین و ژرف عرفانی نهفته¬است. عطار با بهره¬گیری از واژة ترسا و ترسا¬بچه در آثار خویش، مرزهای معمول و متعارف میان صورت و معنا، کافر و مؤمن و درون و برون را در هم می¬شکند. این پژوهش به شیوة توصیفی- تحلیلی به بررسی کارکردهای نمادین ترسا و ترسا¬بچه در آثار عطار می¬پردازد، و می¬کوشد نشان دهد که وی این واژه¬ها را چگونه برای بیان اندیشه¬های عرفانی خود به¬کار گرفته¬است. این گفتار نشان می¬دهد که ترسا و ترسا-بچه در آثار عطار فقط به معنای پیرو آیین مسیح نیست؛ بلکه این واژگان کارکردهای مختلفی دارند: گاه نماد کفر ظاهری و عبور از قیود و صورت¬های دینی، گاه در هیئت معشوق و مظهری از جمال، و گاه در جایگاه پیر و مرشد معنوی، و گاه نمادی از صدق و اخلاص و شکستن زهد و پارسایی ریاکارانه، نمود یافته¬است. باری، ترسا و ترسا¬بچه از نماد¬های عمیقِ عرفانی در شعر عطار است که بر بیان تجربه¬های معنوی و باطنی سلوک تأکید می¬کند.