این پژوهش با هدف شناسایی و تحلیل عمیق ظرفیت‌های دراماتیک قصه‌های عامیانه منطقه‌ی خراسان جنوبی (که در ادبیات بومی به «اوسنه‌ها» مشهورند) در تولید نمایشنامه‌های کوتاه و مؤثر رادیویی انجام شده است. ضرورت انجام این مطالعه از آنجا نشأت می‌گیرد که این گنجینه‌ی غنی ادبیات شفاهی در معرض فراموشی قرار گرفته و رسانه‌ی رادیو، به دلیل ماهیت شنیداری خود که با عمل قصه‌گویی هم‌راستا است، می‌تواند بستری ایده‌آل برای احیا و بازآفرینی خلاقانه‌ی آن‌ها باشد.
روش تحقیق مورد استفاده کیفی و مبتنی بر تحلیل محتوای کیفی (Content Analysis) بر پایه‌ی متون گردآوری‌شده از قصه‌های بومی است. در چارچوب نظری، این تحقیق از یک سو با بهره‌گیری از عناصر کلاسیک درام (برگرفته از بوطیقای ارسطو و نظریات معاصر) و از سوی دیگر با استفاده از ریخت‌شناسی قصه بر اساس «خویشکاری‌های» ولادیمیر پراپ، به واکاوی ساختار قصه‌های مورد نظر پرداخته است.
نتایج تحلیل نشان می‌دهد که هرچند قصه‌های عامیانه خراسان جنوبی از لحاظ پیرنگ و درونمایه غنی بوده و دارای یک ساختار روایی مدور (سفر قهرمان) هستند، اما برای تبدیل به نمایشنامه رادیویی کوتاه، نیاز به مداخله‌ی خلاقانه‌ی نویسنده دارند. این مداخلات شامل بسط موقعیت‌های تعلیق‌آفرین، تعمیق شخصیت‌پردازی (به ویژه شخصیت‌های فرعی)، و تبدیل روایت صرف به دیالوگ‌ها و مونولوگ‌های شنیداری مؤثر است. ویژگی‌های دراماتیک اصلی شامل: سادگی ساختار که امکان مانور نویسنده را فراهم می‌کند؛ حضور عناصر ثابت گره‌افکنی و گره‌گشایی؛ و غنای فرهنگی-آوایی زبان محلی (لهجه‌ها و ضرب‌المثل‌ها) که به تقویت بستر شنیداری رادیو کمک شایانی می‌کند.