پژوهش حاضر با هدف ارتقای مهارت‌های حرکتی ظریف و خلاقیت دانش‌آموزان دختر پایه هشتم در پودمان صنایع دستی درس کار و فناوری، از طریق رویکرد تلفیقی «هندسه و بافت» و با استفاده از مواد بومی (نخ‌های کتان، تخته چوبی، گیره) در محیطی فاقد کارگاه تخصصی، به‌عنوان یک اقدام‌پژوهی طراحی و اجرا شد. پرسش اصلی آن بود که آیا این رویکرد تلفیقی می‌تواند بدون نیاز به تجهیزات کارگاهی، مهارت‌های حرکتی ظریف، خلاقیت و انگیزه دانش‌آموزان را به‌طور معناداری بهبود بخشد. پژوهش با رویکرد آمیخته (کیفی-کمی) در ۸ جلسه۷۵ دقیقه‌ای بر روی دانش‌آموزان پایه هشتم انجام شد. داده‌ها با سه ابزار گردآوری گردید: مشاهده مستقیم با چک‌لیست محقق‌ساخته برای سنجش دقت، هماهنگی چشم و دست، مشارکت و واکنش به چالش‌ها؛ پرسشنامه نظرسنجی ۱۲ گویه‌ای با طیف لیکرت در پیش‌آزمون و پس‌آزمون برای سنجش انگیزه درونی، بیرونی و نگرش به درس با پایایی آلفای کرونباخ ۰٫۸۲؛ و ارزیابی محصول نهایی (دستبند) توسط دو داور مستقل بر اساس سه معیار نظم الگو، زیبایی‌شناسی و خلاقیت با پایایی بین‌داوران ICC=0.84. داده‌های کمی با آمار توصیفی و داده‌های کیفی با تحلیل محتوای استقرایی تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که رویکرد تلفیقی «هندسه و بافت» تأثیر چشمگیری داشته است: درصد دانش‌آموزانی که گره‌ها را با دقت بالا اجرا کردند از ۱۵٪ در جلسات ابتدایی به بیش از ۷۰٪ در جلسات پایانی افزایش یافت که نشان‌دهنده ارتقای مهارت حرکتی ظریف است. هماهنگی چشم و دست در ۶۵٪ دانش‌آموزان به سطح خودکار رسید و مشارکت فعال از حالت انفعالی به درخواست‌های داوطلبانه برای ادامه کار در منزل ارتقاء یافت. میانگین نمرات انگیزه درونی از ۲٫۷ به ۴٫۲، انگیزه بیرونی از ۳٫۴ به ۴٫۷ و نگرش به درس از ۳٫۱ به ۴٫۶ (از ۵) افزایش یافت که بیانگر تغییرات مثبت معنادار در همه ابعاد است. ارزیابی محصول نشان داد میانگین نمرات دستبندها در نظم الگو (۳٫۹)، زیبایی‌شناسی (۴٫۱) و خلاقیت (۳٫۷) بوده و به‌ترتیب ۶۵٪، ۷۰٪ و ۵۰٪ دانش‌آموزان نمرات بالا (۴-۵) کسب کردند. بخش شخصی‌سازی آثار در جلسه هفتم، نقش کلیدی در پرورش خلاقیت ایفا کرد. نتیجه‌گیری می‌شود که رویکرد تلفیقی «هندسه و بافت» با استفاده از مواد بومی، توانسته است خلأ نبود تجهیزات کارگاهی را جبران کرده و مفاهیم انتزاعی هندسی (تقارن، الگوهای تکرارشونده) را به‌صورت عینی و لذت‌بخش به دانش‌آموزان منتقل نماید. این روش علاوه بر ارتقای چشمگیر مهارت‌های حرکتی ظریف و هماهنگی چشم و دست، باعث افزایش خلاقیت هنری، انگیزه درونی و نگرش مثبت به درس کار و فناوری شده است. پیشنهاد می‌شود در مدارس فاقد کارگاه، از پروژه‌های صنایع دستی کم‌هزینه با رویکرد تلفیقی ریاضیات و هنر به‌عنوان راهکار اصلی استفاده گردد.