هدف این مقاله، تبیین چارچوبی کاربردی برای تلفیق فناوری‌های آموزشی با شیوه‌های نوین تدریس در آموزش روان‌شناسی است. در این راستا، نقش یادگیری ترکیبی، محتوای چندرسانه‌ای، کلاس معکوس، یادگیری فعال، محیط‌های شبیه‌سازی‌شده و ابزارهای هوش مصنوعی در پشتیبانی از یادگیری مفهومی، تفکر انتقادی، سواد روان‌شناختی و مهارت‌های علمی بررسی شده است. روش پژوهش، مرور تحلیلی ـ اسنادی منابع علمی و اسناد معتبر آموزشی است که با تمرکز بر مطالعات مرتبط با آموزش روان‌شناسی، یادگیری دیجیتال و فناوری‌های نوین آموزشی انجام گرفت. تحلیل منابع نشان داد که اثربخشی فناوری، بیش از آنکه به استفاده از ابزار وابسته باشد، به تناسب آن با هدف آموزشی، نوع فعالیت یادگیرنده، کیفیت تعامل، طراحی محتوا و شیوه ارزشیابی وابسته است. همچنین مشخص شد که در آموزش روان‌شناسی، فناوری زمانی ارزش آموزشی بیشتری پیدا می‌کند که از سطح انتقال اطلاعات فراتر رفته و برای تحلیل موقعیت‌های روان‌شناختی، حل مسئله، تبیین شواهد، خودتوضیح‌دهی و مشارکت گروهی به کار گرفته شود. بر اساس یافته‌های تحلیلی، الگوی پیشنهادی مقاله بر سه اصل «هدف آموزشی پیش از انتخاب فناوری»، «فعال‌سازی شناختی به جای مصرف منفعل محتوا» و «حفظ نقش هدایتگر مدرس در کنار فناوری» استوار است. در نهایت، چارچوبی اجرایی برای انتخاب فناوری، طراحی فعالیت، تولید محتوای آموزشی، ارزشیابی و بازخورد ارائه شده است.