هدف پژوهش حاضر، بررسی نقش و اهمیت علم، دانش و مهارت در فرایند تعلیم و تربیت اسلامی و تبیین نسبت میان معرفت، توانایی عملی و عمل در شکل‌گیری شخصیت متربی است. این پژوهش با رویکرد توصیفی ـ تحلیلی و با استفاده از روش مطالعه اسنادی، به بررسی آموزه‌های قرآن کریم، روایات و دیدگاه برخی اندیشمندان مسلمان در حوزه تعلیم و تربیت پرداخته است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که در نگرش اسلامی، تعلیم صرفاً به انتقال اطلاعات و افزایش محفوظات محدود نمی‌شود، بلکه معرفت زمانی در فرایند تربیتی به کمال نسبی می‌رسد که به توانایی و سپس رفتار و عمل تبدیل شود. در این میان، مهارت را می‌توان حلقه واسط میان دانش و عمل دانست؛ زیرا فرد برای به‌کارگیری آموخته‌های خود در موقعیت‌های واقعی، به توانایی عملی، تمرین، تجربه و فرصت کاربرد دانش نیاز دارد. همچنین، بررسی آموزه‌های قرآنی و روایی نشان می‌دهد که جدایی علم از عمل، با غایت تربیت اسلامی سازگار نیست و علم در صورتی ارزش تربیتی خود را آشکار می‌کند که در اصلاح رفتار، شکل‌گیری فضایل اخلاقی و مسئولیت‌پذیری فرد نقش ایفا کند. بر این اساس، می‌توان گفت الگوی مطلوب تعلیم و تربیت اسلامی، الگویی یکپارچه از دانستن، توانستن و عمل کردن است که در نهایت باید به شکل‌گیری شخصیت متعادل، اخلاقی و مسئول در متربی منجر شود.