لوگوتایپ فرهنگی زمانی از یک نوشته صرف فاصله می‌گیرد که روابط درونی حروف، ریتم، وزن بصری، فضای خالی و شیوه سازمان‌دهی فرم، در شکل‌گیری هویت اثر نقشی فعال داشته باشند. این مقاله با هدف شناسایی و مقایسه الگوهای سازمان‌دهی بصری در لوگوتایپ‌های فرهنگی فارسیِ دامون خانجانزاده، قباد شیوا و صداقت جباری در دهه ۱۳۸۰ هجری شمسی انجام شده است. پژوهش با رویکرد کیفی و روش توصیفی ـ تحلیلی انجام شده و هجده لوگوتایپ فرهنگی به‌صورت هدفمند از آثار سه طراح انتخاب شده‌اند. تحلیل نمونه‌ها با استفاده از چارچوب چهارمرحله‌ای فلدمن و با تمرکز بر ساختار حروف، نحوه اتصال اجزا، ترکیب‌بندی، ریتم، حرکت، تعادل، فضای مثبت و منفی، خوانایی و میزان انتزاع صورت گرفته است. یافته‌ها نشان می‌دهد که سه طراح، با بهره‌گیری از ماده‌ای مشترک یعنی خط فارسی، به الگوهای متفاوتی از سازمان‌دهی بصری رسیده‌اند. در آثار خانجانزاده، ادغام حروف و تجربه با نسبت‌ها و اتصال‌ها برجسته‌تر است؛ شیوا بیشتر بر ایجاز، هندسه و تبدیل مفهوم به ساختاری فشرده و قابل‌شناسایی تکیه می‌کند؛ و جباری، متناسب با موضوع، میان ساختارهای خوشنویسانه و فرم‌های صریح‌تر و کاربردی حرکت می‌کند. نتایج نشان می‌دهد که تفاوت هویتی این آثار، بیش از آنکه به نوع خط وابسته باشد، از شیوه سازمان‌دهی عناصر نوشتاری و نسبت آن با کارکرد و مفهوم اثر شکل می‌گیرد.