دوران نوجوانی، به‌ویژه برای دختران، با نیازهای هویتی، اجتماعی و فرهنگی پیچیده‌ای همراه است که اغلب در فضاهای رسمی آموزشی نادیده گرفته می‌شود. فقدان «مکان‌های سوم» ایمن و فرهنگ‌محور در بستر نظام تربیتی، فرصت تعاملات خودانگیخته، گفت‌وگو و رشد شخصی را محدود می‌سازد. این پژوهش با رویکردی کیفی و به روش مطالعه موردی، به تحلیل یک تجربه مدیریتی در جهت راه‌اندازی «کافه‌کتاب» در یک کانون فرهنگی تربیتی وابسته به آموزش‌وپرورش می‌پردازد. هدف اصلی، شناسایی فرصت‌ها، موانع و درس‌آموخته‌های این طرح نوآورانه به‌عنوان الگویی برای توسعه فضاهای فرهنگی امن دخترانه است. داده‌ها از طریق تجربه زیسته مدیر، صورت‌جلسات اداری، گفت‌وگوهای نیمه‌ساختاریافته با مدیران مدارس و مشاهدات میدانی گردآوری و به روش تحلیل مضمون، کدگذاری شده است. یافته‌ها حاکی از استقبال گسترده ذی‌نفعان، به‌رسمیت‌شناسی نیاز به فضایی امن و فرهنگی، وجود ظرفیت‌های بالقوه در هنرستان‌ها برای مشارکت در طراحی و جذابیت استفاده از مکان‌های تاریخی است. با این حال، مهم‌ترین یافته، توقف طرح به دلیل شکاف عمیق میان اجماع گفتمانی و پشتیبانی مالی-اجرایی است. نتایج این مطالعه بر این نکته تأکید دارد که نوآوری در فضاهای تربیتی، فراتر از ایده‌پردازی، نیازمند بازتعریف سازوکارهای بودجه‌ریزی، انعطاف‌پذیری ساختاری و درک پویایی نیازهای نسل جدید است. این مقاله با اجتناب از قضاوت شخصی، موانع سیستمی را تحلیل کرده و در نهایت، پیشنهادهایی عملیاتی برای خط‌مشی‌گذاران و مدیران تربیتی جهت ایجاد کافه‌کتاب‌های آموزشی ارائه می‌دهد.